Voor de tweede keer meegedaan aan de MTB toertocht op Ameland. Omdat Ameland zich uitermate goed leent voor een weekendje weg waren we op vrijdag al naar het eiland vertrokken.
Op zaterdag speelden we heerlijk toeristje, met een bezoek aan de Nassau-eendenkooi, de vuurtoren en de dorpjes Nes, Buren en Hollum.
Zondag moest het dan gebeuren. ’s Morgensvroeg was de hemel al strakblauw dus het weer zou meewerken om er een mooie tocht van te maken. Het was natuurlijk afwachten hoe de wind zich zou gedragen. Tijdens het ontbijt zag ik de eerste mountainbikers al voorbij komen. Dit waren de deelnemers aan de 90km Xtreem die om 9 uur mochten starten.
Wij hadden gekozen voor de traditionele 60 kilometer marathon dus Bas, Mike, Richard en Rob kwamen om half elf aan met de veerboot omdat er gestart kon worden tot 11 uur.
Om 11 uur gingen wij op weg voor onze rit. Met een lekkere rugwind ging het in een mooi tempo richting “het Oerd”, een woest duingebied met kwelders aan het oostpunt van het eiland. Voor ons doemde de Oerdblinkert op met een hoogte van 24 meter het hoogste duin van Ameland. Na de beklimming werden we beloond met een prachtig uitzicht over het eiland.
Na een mooie afdaling kwam de volgende uitdaging. Nog iets verder in oostelijke richting kwamen we in de kwelder waar een dun laagje slib zorgde voor een glibberige ondergrond. Richard probeerde vooruit te fietsen voor een fotomoment maar de poging strandde door een fraaie glijpartij. Heel sociaal passeerden wij hem om iets verderop toch maar op hem te wachten.
Vanuit de kwelder gereden veranderde de ondergrond in zand en opgewaaid zand zijn duinen.
Nadat we de laatste duin waren overgestoken kwamen we op een smal strand want het hoogwater moment was net een uur geleden. Alsof we over een singletrack reden slingerden we in een lange colonne weer in westelijke richting tegen de wind in. Deze “martelgang” duurde gelukkig “maar” 3 kilometer.
De route ging nu verder door de duinen en af en toe door een bosperceel. De klimmetjes waren soms pittig wat resulteerde in kettingbreuk bij Mike. We zochten een duinpannetje om het reparatiewerk te aanschouwen
Na dit korte oponthoud volgde de eerste verzorgingsplaats op dezelfde plek waar we gestart waren.
Nu kwam het lastigste gedeelte van deze dag, bijna 10 kilometer, met wind tegen richting het westen van het eiland naar het verzorgingspunt bij Hollum. We begonnen met zijn vijven maar vrij snel misten Bas en Mike de aansluiting en bleven Richard, Rob en ik over om kop over kop, blik op oneindig, de wind te trotseren. Bij de verzorgingsplaats hergroepeerde wij weer en na een korte pauze vertrokken wij voor het laatste deel.
We begonnen dit laatste deel met een speurtocht door het bos bij de vuurtoren want de bewegwijzering was hier niet optimaal. Daarna nog een stuk met wat zuigend ondergrond maar toen volgde het genot van de dag. Een breed, hard strand lag voor ons en de wind kwam nu van achteren. Bijna moeiteloos vlogen de kilometers op het strand voorbij.
Nog een kort lusje door de duinen en daar was de finish.
Bas, Mike, Richard en Rob vertrokken snel om de boot te halen en ik ging terug naar het hotel om mij op te frissen en samen met Nel te genieten van een grote schnitzel.
Al met al weer een aangenaam verblijf op Ameland.
